De ochtend van 14 mei begint met regen.

Op de carpoolparking aan de afrit Kontich op de E19 kijken zeven zwaluwen – André, René, Luc, Werner, Patrick, Danny en Freddy - dan ook enigszins bezorgd vooruit, naar wat hun komende vierdaagse fietsuitstap in de Ardennen moet worden.

Eens met de auto op weg, betert het weer en beginnen de gezichten wat op te lichten. Wie er eieren naar de nonnetjes Clarissen gedaan heeft weten we vandaag nog altijd niet, maar hoe dieper naar het zuidelijk landsgedeelte wordt afgezakt, hoe meer zon er door de wolken breekt.

Wanneer na een stevige 200 km. het logies in Dohan bereikt wordt, - de oude (1891) prachtige Ardeense hoeve “Le Countril” – is de hemel zelfs vlekkeloos blauw. Ward en Greet, een uit Hoogstraten afkomstig koppel verwelkomen er hun gasten.

Omdat de heenrit vlotter door de ochtendspits liep dan vooraf gedacht, is er voorsprong genomen op het geplande uurrooster. Er rest dus meer tijd om de kamers te betrekken, de bedden in te nemen en te palaveren over de komende agenda.

In het kader van de zonnige dag en de radioberichten, die de daaropvolgende dag geen al te bijster goed weer vooropstellen, wordt het besluit genomen om zo vroeg mogelijk te gaan middagmalen, onmiddellijk te vertrekken en de langst geplande afstand van ons verblijf  - 110 km. - onder de wielen te schuiven.

Ilse en Robert, de dochter en schoonzoon van organisator Freddy, worden dus wat vroeger in hun restaurantkeuken gejaagd om, voor de meeste althans,  een lichte sportmaaltijd klaar te maken.

Eens in uitrusting op het veloke is er aandacht voor andere zaken. Het terrein is totaal anders dan wat we in Jaques Brel’s "plat pays” gewoon zijn.

Het wegdek in de omgeving van Dohan loopt immers geen meter vlak. Bergop leren we nu waarvoor dat kleine verzet op een fiets dient. Bergaf kunnen we ons dan weer zonder trappen in euforie aan een respectabele snelheid naar beneden laten glijden. Juist dat maakt het, samen met de natuur en de soms prachtige vergezichten totaal anders, dan wat we fietsend in Vlaanderen gewoon zijn.

Zonder voorafgaande afspraken wordt er trouwens aan een rustig tempo gereden. Zodanig dat niemand zijn naverbranding dient op te zetten en zich remsporen in zijn koersbroek hoeft te rijden om het tempo te volgen. Trouwens ook het oog heeft wat bij de aangenomen snelheid.

Tegen het einde van de eerste rit, voelen we de dreiging van donkere luchten en zien we aan de horizon regenstrepen aan de wolkenranden. Wijselijk wordt daarom besloten om een oorspronkelijk vooropgezet stukje van het parkoers af te snijden, zodanig dat we nog droog in het logies kunnen geraken. Trouwens later vernemen we van Ward, dat het in de naast liggende valleien, meer bepaald in Bertrix en Florenville, flink geregend heeft.

De eieren aan, en de gebeden van de nonnetjes helpen dus toch?

Nadien hebben we een eerste vaste avondmaal afspraak bij “Chez Laurette,” waar de dochter en schoonzoon van Freddy, ons als VIP-klanten behandelen.

Door verschuivingen in het vooropgestelde programma, wordt de tweede dag het parkoers van dag drie gereden. Het voorspelde kwakkelweer blijft uit, de zon is present en met een lunchpakket op zak wordt aan het parkoers van 91 kilometers begonnen. Qua natuurschoon ontdekken we hierbij, wat de Ardennen zoal aan de drukke stadsmens kan bieden.

Behoudens wat strubbelingen met een tegenwerkende versnellingskabel van Patrick, verliep ook deze dag volgens het best voorgeschreven scenario.

Omdat André in de loop van de namiddag naar huis moet, worden de op dag drie, de geplande 78 kilometers dan maar tijdens deze voormiddag afgehaspeld. In de namiddag brengen de overblijvenden een bezoek aan het landhuisje van Godfried van Bouillon. Een held in onze geschiedenisboeken, een massamoordenaar in de Arabische wereld. Zo zie je maar, dat naargelang het standpunt van waaruit je iets beleeft of bekijkt, je ook een andere visie kan krijgen op de geschiedenis.

Dag vier is de dag van de terugkeer. In de voormiddag worden nog netjes 51 kilometers op de teller gezet. En het dient herhaald, opnieuw is het weergeluk met ons. Alhoewel we tijdens onze ritten geen regen gezien hebben, rijden we nu soms over wegen waar klaarblijkelijk de waterkranen nauwelijks enkele minuten voor onze doortocht dichtgedraaid werden.

We zakken dan ook met een goed gevoel af naar onze thuisbasis, om onze bagage te verzamelen en het verblijf te verlaten.

Conclusies:

Organisator Freddy Jordens mag wat de deelnemers betreft meer dan een pluim op zijn hoed steken.

De ritten liepen in een buitengewoon goede en kameraadschappelijke sfeer.

In totaal werden over 4 fietsdagen circa 330 km. afgelegd.

Echt grote mechanische of fysische problemen heeft niemand gekend.

Er werden zelfs geen lekke banden genoteerd.

Ook over de uitgestippelde parkoersen is door de deelnemers tevredenheid getoond.

De diensten bij Ward en Greet waren voortreffelijk en qua prijs uiterst schappelijk. Te vermelden valt dat voor het lunchpakket onderweg, een niet overeengekomen korting toegekend werd.

Ook bij Ilse en Robert stapten we buiten met een vergenoegd gevoel. Zeker na het gratis dessert dat we er kregen.

Al bij al, dergelijk evenement is in de toekomst voor herhaling vatbaar.